อุตตริมนุสสธรรมของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ตอน นั่งลงยกมือไหว้ว่า สาธุ

นั่งลงยกมือไหว้สาธุ

วันหนึ่งท่านเดินทางไปยังวัดชนะสงคราม พบพระกำลังสวดตลกคะนองกันอยู่ ท่านจึงเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงยกมือไหว้ ประนมมือ แล้วร้องว่า “สาธุ สาธุ สาธุ...”

เป็นผลให้ พระกลุ่มนั้นเลิกสวดทันที

อุตตริมนุสสธรรม ของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ตอน ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ด้วย

ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ด้วย

วันหนึ่งพระภิกษุสององค์เกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรง องค์หนึ่งว่า “พ่อไม่กลัวมึง...” อีกองค์หนึ่งก็พูดอย่างโทสะแรงกล้าว่า “พ่อไม่กลัวมึง...” ต่างก็ตะโกนท้าทายกัน ลืมตัวว่าอยู่ในสมณเพศด้วยโทสะหน้ามืด  สมเด็จฯ ท่านได้ยินเสียงดัง โผล่หน้าต่างออกมาฟังแล้วก็ลงมาจากกุฏิ ในมือท่านถือดอกไม้ธูปเทียน เข้าไปหาพระภิกษุสองรูปนั้น นั่งลงต่อหน้าพระทั้งสองรูปนั่น ยกมือขึ้นประนม แล้วกล่าวว่า

“พ่อเจ้าประคู้น ผมขอฝากตัวกับพ่อด้วย ผมเห็นแล้วว่าเจ้าประคุณเก่งจริงๆ นึกว่าเอ็นดูผมเถิดฯ”

เป็นผลให้พระสงฆ์สององค์นั้นตกใจมาก กลัวว่าจะอาเพศอายุสั้นที่สมเด็จฯ มายกมือไหว้ แล้วกลับไปบนกุฏิเอาดอกไม้ธูปเทียนมาขอขมาโทษผิด

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

อุตตริมนุสสธรรม ของ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ตอน สอนพระเตะตะกร้อ

สอนพระเตะตะกร้อ

ในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์นั้น พระภิกษุยังประพฤติย่อหย่อนวินัยมาก เพราะเพิ่งพ้นสงครามพม่ามาไม่นาน  เมื่อสุนทรภู่เดินทางไปสุพรรณบุรี ใน พ.ศ. ๒๓๘๔ ท่านเล่าไว้ในนิราศสุพรรณ ว่า พระเล่นไก่ พอไก่แพ้ก็จับไก่ฟาดหัวจนตาย แล้วภายหลังพระองค์นั้นไปต่อนกเขาในป่า ไปถูกเสือกัดตาย นี่คือพระภิกษุเล่นตีไก่ และต่อนกเขา  เล่าว่าในสมัยรัชกาลที่ ๓ นั้น มีพระไปรับบิณฑบาตในวัง ระหว่างที่ยืนรอบิณฑบาตนั้น ท่านก็เอาตะกร้อมาเตะเล่นกัน มีราชบุรุษไปกราบทูลพระนั่งเกล้า แต่พระนั่งเกล้ามีความเคารพพระสงฆ์มาก จึงตรัสว่า “เจ้ากูเมื่อยขบ จะเตะตะกร้อออกกำลังมั่งก็ชั่งเจ้ากูเถิด...”

วันหนึ่งสมเด็จเดินไปพบพระภิกษุหมู่หนึ่ง กำลังล้อมวงเตะตะกร้อกันอยู่ จึงเข้าไปนั่งยองๆ ดูการเตะตะกร้อ แล้วถามว่า

“ลูกไหนเตะยากที่สุด ลูกแป ลูกไขว้ ลูกไหล่ ลูกเข่า ลูกโหม่ง ลูกศอก...”

พระบางองค์ก็พาซื่อ ตอบว่า ลูกไขว้เล่นยากที่สุด

“หัดกันมานานแล้วหรือขอรับ...”

นับแต่วันนั้นมา พระเหล่านั้นเลิกเล่นเตะตะกร้อ

(โปรดติดตามตอนต่อไป)